Gece Olunca Hastalık Neden Artar?
Bir akşam, saat gece yarısını çoktan geçmişti. Evimde, sokak lambalarının loş ışıkları arasında hüzünlü bir sessizlik vardı. Yatakta uzanmış, gözlerim tavana odaklanmıştı. Her şey sessizdi, ama zihnimde her şey gürültülüydü. Aniden bir ağrı hissettim, bedensel bir acı… ama daha fazlası vardı; ruhsal bir ağırlık da sarmıştı beni. Kafamda bir soru belirdi: “Neden gece olunca hastalıklar artar?” O an, hastalıkların sadece bedenle ilgili olmadığını fark ettim. Gece, bedenin zayıf düştüğü, ruhun da kırılganlaştığı zamanlardı.
Yılgın bir yorgunluk içinde, aklımda o sorunun yankıları arasında, bir arkadaşımın yaşadığı bir durumu hatırladım. İsmail, 35 yaşlarında, her zaman pratik ve çözüm odaklı bir adamdı. O kadar kararlıydı ki, hastalıklar bile onun için bir zorluk değil, geçmesi gereken bir engeldi. Bir gece, İsmail’in de gece vakti bir hastalıkla karşılaştığını öğrendim. Öksürükle uyanmış ve hemen kendi yöntemleriyle hastalığı alt etmeye başlamıştı. Ama bir şey vardı, o gece hastalık sadece bedende değil, ruhunda da büyümüştü.
İsmail, her zaman güvendiğimiz sağlam kalkanımızdı. O, hastalığı bir zorluk olarak görüp ondan kaçmak için değil, onu çözüme kavuşturmak için savaşan biriydi. Ama o gece bir şeyler değişmişti. O kadar hızlı ve güçlü bir şekilde hastalık vücuda nüfuz etmişti ki, ona çözüm bulmaya çalışırken, duygusal olarak da yorgun düştüğünü fark ettim. Gece, bedenin zayıf düştüğü ama ruhun da en kırılgan olduğu zamanlardan biriydi.
Ertesi sabah, çayı yudumlayarak konuştuk. “Gece bir şeyler değişiyor gibi hissediyorum,” demişti. “Bedenim sanki bir tuzağa düşüyor, gece olunca daha da zorlaşıyor her şey.” İşte o zaman, erkeklerin genelde çözüm odaklı yaklaşımlarını düşündüm. İsmail hastalıkla mücadele ediyordu, ama gece, ona sadece fiziksel değil, duygusal bir yük de yüklemişti. Gece, sadece uykusuzluk değil, ruhsal bir yalnızlık, karanlık bir yalnızlık da getiriyordu.
Bir diğer arkadaşım, Elif, kadınların hastalıklarla olan ilişkisinden çok daha farklıydı. Onun için hastalıklar, bir anlamda ilişkiydi. Geceleri, bedeninin yavaşça zayıfladığı anlarda, içinde bir empati büyür, hisleri yoğunlaşırdı. Elif, hastalıklar karşısında çözüm aramaktan çok, duygusal bir bağ kurmaya çalışırdı. Gece, onun ruhunda bir derinlik açar, her şey daha çok anlam kazanırdı.
Bir akşam, Elif de hastalanmıştı. Ama İsmail gibi değil, o geceyi daha çok kabullenerek geçirdi. Hastalığı hissettiğinde bir dakika bile çözüm aramadan, sadece içini dinleyerek, huzurla yatağında kalmaya karar verdi. O gece, bir anlamda hastalığa karşı duygusal bir bağ kurarak, kendi bedenini daha iyi anlayabileceğini düşündü. Geceyi, karanlıkla barışarak geçirdi.
Hastalık, gece olduğunda daha da görünür hale gelir. Çünkü gece, sadece uykuya dair bir zaman dilimi değil, aynı zamanda bedenin en kırılgan olduğu, zihnin en fazla savunmasız olduğu andır. Bizler, gündüzleri çözümler üretmeye, karşılaştığımız engelleri aşmaya odaklanırken, gece, bizleri yalnız bırakmaz. O, fiziksel dünyadan daha çok duygusal dünyamızın sınavıdır. Hem İsmail’in çözüm odaklı bakış açısını hem de Elif’in empatik yaklaşımını düşündüğümde, gece, hastalıkların sadece fiziksel değil, ruhsal olarak da büyüdüğü zaman olarak kalır.
Gece olunca hastalık artar çünkü vücudun direnci azalır, zihnin ise karanlıkla yüzleşmek zorunda kalır. Yalnızlık, belirsizlik ve kaygıların çoğaldığı saatlerde, beden de zihnin bir yansıması olur ve daha savunmasız bir hale gelir. İşte bu yüzden gece, hastalıkları büyütür.
Hastalıklar sadece vücutta değil, ruhumuzda da derin izler bırakır. Gece, sadece uyuduğumuz zaman dilimi değil, içsel bir dönüşümün zamanıdır. Kimi zaman bu dönüşüm, bizi kırılgan hale getirse de, geceyi anlamak ve onu kucaklamak, hastalıklarla daha sağlam bir şekilde yüzleşebilmemize yardımcı olabilir.
Peki, siz geceyi nasıl geçiyorsunuz? Hastalıklar sizi daha fazla mı sarar geceleri? Ya da geceyle birlikte gelen yalnızlık ve karanlıkla nasıl baş ediyorsunuz? Yorumlarda düşüncelerinizi paylaşın.