Kuzey Yıldızı Nereye Gösterir? Bir Yön Bulma Macerası
İzmir’de yaşıyorum, 25 yaşımdayım, ve her anımda mutlaka bir espri yapmam gerektiğini düşünüyorum. Gerçekten, o kadar fazla espri yapıyorum ki, arkadaşlarımın bir kısmı beni “o neşeli ama derin düşünen tip” olarak tanımlar. Evet, evet, bazen gerçekten de derin düşünüyorum (özellikle de gece yarısı kafamda bir şey dönmeye başladığında). Bugün de öyle bir gün, ve bir soru kafamı kurcalıyor: “Kuzey Yıldızı nereyi gösterir?” Hadi, bu soruyu biraz mizahi bir şekilde çözelim. Çünkü arada sırada bir yıldızın rehberliğine ihtiyacımız var, değil mi?
Bir Yıldız, Bir Yön ve Sonsuz Sorular
Gece dışarıda bir yürüyüş yapıyordum. O kadar kararmıştı ki, herkes eve gitmişti, sokaklar bomboştu. İşte tam o anda, başımı gökyüzüne çevirdim ve Kuzey Yıldızı’nı gördüm. “Aa, bu bildiğimiz Kuzey Yıldızı galiba” dedim, ve hemen aklıma takıldı: “Kuzey Yıldızı nereyi gösterir? Hem, ben neden hala yön bulamıyorum?!” Tam o anda bir iç sesim devreye girdi:
İç Ses: “Hadi ya, şimdi Kuzey Yıldızı’nı görünce mi yönünü bulmak istiyorsun? İlk önce GPS’i aç, sonra Kuzey Yıldızı’nı tartış.”
İç sesim haklıydı tabii. Hangi 25 yaşındaki insan böyle bir durumda Kuzey Yıldızı’na bakıp yolunu bulur ki? Ama olsun, her zaman biraz nostaljik hissediyorum işte. Yıllar önce, çocukken her şey daha basitti. Biraz Kuzey Yıldızı, biraz da annenin “Hadi çocuğum, kuzey yönünü bul” demesiyle büyüdüm. Ama şimdi… Şimdi hayat biraz karmaşıklaştı.
Kuzey Yıldızı ve O Eski “Yön” Efsanesi
Bir zamanlar, okulda coğrafya öğretmeni bize Kuzey Yıldızı’nı öğretirken, “Bu yıldız, kuzey yönünü gösterir. Yani, kaybolmazsanız, hiç bir zaman kaybolmazsınız!” demişti. Tabii o zamanlar “kaybolmak” ne demek ki? İzmir’de kaybolmak, “Tünelden nasıl çıkarım?” sorusuna benziyordu. Gülüp geçerdik, çünkü her zaman yönümüzü bulabiliyorduk. Ama gece, bir başıma, sokakta, Kuzey Yıldızı’nı görünce, her şey daha farklıydı. Yıldızların gösterdiği yön, aslında hayatta bir noktada bizim yönümüzü de bulmamıza yardımcı olabilir mi?
İç Ses: “Yani Kuzey Yıldızı, hep doğruyu gösteriyor ama, sen hala WhatsApp’tan yol tarifi alıyorsun.”
İç sesim yine haklıydı. Hani derler ya, “yıldızlara bak, kendine yön bul.” Evet, bunu duydum, ama her gece karşıma çıkacak bir Kuzey Yıldızı bulamıyorum ki! Ayrıca bu kadar kolay yön bulmanın biraz nostaljik bir şey olduğunu düşündüm. Bunu şimdi yapmamıza gerek yok, çünkü sağımızda solumuzda telefonlar var. GPS’ler, haritalar… Yani tam olarak Kuzey Yıldızı’nı bulmaya ve “Kuzeye git!” demeye gerek yok aslında.
Bazen Kaybolmak da Gerekli
İstanbul’a gittiğimde kaybolduğumda, hani o “işte tam burası” diyebileceğin bir yer bulamadığında, insan bir garip oluyor. Sokakta kaybolduğumda, aslında kaybolmanın ne kadar önemli olduğunu fark ettim. Kendini kaybetmek, bazen yeniden bulmanın en iyi yolu olabilir. Hani, her şeyin hızla gittiği, her şeyin dijitalleştiği şu dünyada, arada bir kaybolmak çok da kötü bir şey değil. Belki de bu yüzden Kuzey Yıldızı’nı görmek bana bu kadar huzur verdi. Yıldızlar, eski zamanlardan bir umut gibiydi, kaybolduğunda sana tekrar yol gösteren bir arkadaş gibi.
Yıldızlar ve Gerçek Yönümüz
Gelelim bu Kuzey Yıldızı meselesine. Yıldızlar, gerçekten de yön gösteriyor mu? Belki… Belki de yön bulmak sadece harflerle, noktalarla işimiz olmamalı. Yön bulmanın yolu aslında içsel bir keşif yapmaktan geçiyor. Yani, bazen kuzey, güney, doğu, batı demek yerine, içindeki sesi dinlemek, doğru yolu bulmanın en kestirme yolu olabilir. Hem, bu kadar derin düşünüp de yön bulma işini yalnızca bir yıldızla sınırlamak da komik değil mi?
İç Ses: “Tamam, tamam. Bunu yazarken bir yandan da ‘Bunu yazmak da ne kadar derin!’ diye düşünüyorsun, farkındayım.”
Gerçekten de, belki de bazen yıldızların gösterdiği yön değil, kendi yönümüzdür. Ama şunu kabul ediyorum, bir gün yine kaybolursam, Kuzey Yıldızı’na bakarım. Çünkü o, hiç kimseyi yargılamaz. O yalnızca var. Ne güler, ne de kızar. Belki de bu yüzden ona bağlandım, belki de. Bu yazıyı yazarken fark ettiğim bir şey oldu: Kuzey Yıldızı her zaman doğruyu gösteriyor, ama biz bazen kendi yönümüzü bulmakta zorlanıyoruz. Kendi yıldızımızı bulmamız için biraz daha içsel bir yolculuk yapmamız gerekiyor belki.
Sonuç Olarak…
İzmir’in sokaklarında kaybolmuş bir şekilde, Kuzey Yıldızı’na bakarak yoluma devam ettim. O an, bana yol gösteren tek şey belki de yıldızlardı. Ama bir bakıma, o eski anlatılarda olduğu gibi, yıldızlar hala var, hala bizi izliyorlar. O yüzden, belki de bazen kaybolmak gerekir, ama sonunda hep bir yol bulunur. Çünkü yıldızlar orada. Kuzey Yıldızı, nereyi gösterir? Belki de… Hangi yönü istersen gösterir.